Bordjes

Vanmorgen,

na het ontbijt,

viel er een bordje

op de grond.

Pats!

Boem!

Kapot!

Toen

waren er

nog maar drie.

Vroeger,

toen mijn vader

en mijn moeder

er nog waren,

hadden we

er wel twaalf.

Die hadden ze

gekregen

als huwelijks-

cadeau.

Of zo.

Ik wist

het niet eens.

Die bordjes

waren er gewoon.

Soms

ging er één

kapot.

Maar ach,

er waren er genoeg.

Toen,

lang na mijn vader,

ook mijn moeder

overleed,

waren er nog vier.

Dierbaar werden ze,

die bordjes,

als herinnering.

Maar

vanmorgen dus,

viel er één

op de grond.

Pats!

Boem!

Kapot!

Nu

heb ik nog maar

driekwart van

die herinnering.